آیت الله حسینی همدانی می فرمود:
من حرکات استاد خود (مرحوم علامه سید علی آقا قاضی) را چنان تحت تعلیم و تربیت می دیدم که همیشه برای من آن دوران کوتاه همچون خوابی و خیالی زودگذر بود و لذت و صفای آن دوران را در تمام عمرم فراموش نمی کنم. گاهی اوقت موقع خرید میوه یا غذا مرحوم قاضی را دیدار و زیارت می نمودم در آن حال خرید میوه نیز حرکات و حالات او را در حالت تهذیب و تزکیه می دیدم؛ بدین صورت که می دیدم از بهترین میوه ها انتخاب و استفاده می کند ولی ایشان از میوه های لکدار و غیر مرغوب و نازیبا خریداری می نمود و موقع سؤال ما جواب می دادند که: «همه خود را به حساب می آورند و بهترین میوه و اجناس را از این کاسبان می خرند در حالی که این نوع میوه های غیر مرغوب را چرا باید بعهده فروشنده گذاشت و حق او را ضایع کرد من از این گونه میوه ها استفاده می کنم که حق او را ضایع نکرده باشم.
نکته مهم دیگر اینکه با تمام تلاشی که علما، فضلا و طلاب در نجف اشرف برای تقرب به درس مرحوم قاضی و حضور در محضر پرفیض او داشتند او سعی در اختفاء و انزواء و دوری خود از اجتماعات داشت. من هنوز ساعات خوش روزها و شبها، نمازها و زیارت رفتن مرحوم قاضی را که به حضور قلبی راستین در محضر بارگاه امیرالمؤمنین می نشست یا در محضر نماز حق تعالی بخود می لرزید فراموش نمی کنم و کثرت گریه و تضرّع او را از خود شرمنده می سازد.
نقل از حجة الاسلام مهدی انصاری قمّی نوه معظم له، برگرفته از کتاب اسوه عارفان، به کوشش صادق حسن زاده، محمود طیار مراغی