آیا واقعاً امام زمان علیه السلام را می خواهیم؟
ما به اندازه ی یک آب خوردن هم امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را نمی خواهیم، اگر می خواستیم (به مانند تشنه ای که محتاج یک لیوان آب گواراست) او را می خواستیم و دعا می کردیم و فرج ایشان می رسید.
به قول شاعر: خاک بر فرق سر و افکار ما
کجا می رویم؟ چه می خواهیم؟ آنچه خدا برای ما خواسته می خواهیم؟ یا آنچه را که فقط نفسمان می خواهد(از ثروت و مقام و زر و زیورهای دنیای)؟
مگر ما 70 سال فقط می خواهیم زندگی کنیم؟
به خدا قسم ما همیشگی هستیم و فقط جسم (بدن) خاکی را از ما می گیرند و بدن دیگری به ما می دهند و در بهشت و یا خدای ناکرده در جهنّم (همیشگی خواهیم بود) و طبق روایت «مرگ مانند عوض کردن لباس است» انسانهای عاقل چون دیدشان باز است، برای زندگی ابد برنامه ریزی می کنند و افراد کوته فکر فقط ثروتها و مقامهای دنیایی را می بینند و از دیدن حقایق کور هستند. و دست به هر کاری – که موافق خواست خدای متعال نیست- می زنند. و دین را پر از ظلم و جور و فسق و فساد و جنایات می کنند و هم دنیای خود را و هم دنیای دیگران را تباه می کنند.
باید دید را باز کرد و برای رشد روح خود و روح دیگران تدبیر کرد.
و بهترین تدبیر خواستن زبانی و قلبی فرج منجی عالم بشریّت حضرت بقیّة الله الاعظم ارواحنا فداه و عمل کردن در راستای آن است.