تسلیت گویم من ز سوز جگر یابن الحسن
بر تو از داغ جگر سوز پدر یابن الحسن
معتصم دادش چه زهری کز شرارش این چنین
میزند چو مرغ بسمل بال و پر یابن الحسن
ز آتش زهر جفا چون شعله می پیچد بخورد
قطره آبی بیفشان بر شرر یابن الحسن
من نمیدانم چه حالی داشتی آندم که زد
فاطمه از داغ جانسوزش به سر یابن الحسن
من نمیدانم بجز ترویج دین جرمش چه بود
کز ستم شد این چنین خونین جگر یابن الحسن
آه از آن ساعت که میداد آن عزیز فاطمه
بر تو از ظلم ستمکاران خبر یابن الحسن
چون پیمبر رفت از دار جهان بعد صفر
آتش کین شد به عالم شعله ور یابن الحسن
باب بیت مرتضی را ز آتش کین سوختند
کز شرارش سوخت ما را برگ و بر یابن الحسن
بود زهرا پشت در کآن بی حیا در را شکست
فاطمه از ضرب در شد بی پسر یابن الحسن
فضه را کردی طلب تا فضه آمد پشت در
دید در خون غنچه اش را غوطه ور یابن الحسن
از فشار در نه تنها پهلوی زهرا شکست
بوسه زد بر سینه ی او میخ در یابن الحسن
تازیانه خوردو اما از علی دل بر نکند
زین عمل شد نخل عصمت بارور یابن الحسن
گلواژه های عشق، حسن ژولیده نیشابوری