گوش دل وا کن عزادار حسین
ای محب و شیعه ی زار حسین
می دهد اینک تو را آن شه پیام
این ندای اوست بر او کن سلام
این عزاداری شعار بیعت است
لیک صاحب بیعتم در غیبت است
در نبود او عزاداری کنید
مهدیم را شیعیان یاری کنید
آن زمان در روز عاشورا بدان
در صف هفتاد و دو یاور داشتم
چون اباالفضل عاشقی دلباخته
بهترین یار و برادر داشتم
من جوانی پاک و یاری با وفا
شبه پیغمبر چو اکبر داشتم
من چو قاسم نوجوانی با کمال
جان خود بگرفته بر سر داشتم
من حبیب و مسلم بن عوسجه
شیر مردانی دلاور داشتم
من برای حفظ ارزشهای دین
زینبین غمخوار و خواهر داشتم
مهدیم اینک من است من نیز او
این شما این نیز عاشورای او
مهدیم صاحب عزای من بُوَد
بیعت با او رضای من بُوَد
خملگی از بهر او لشکر شوید
مهدیم را این زمان یاور شوید
ای که عباس مرا داری نظر
بهر او عباس نام آور بشو
ای جوان با پاکی نفس و دلت
تو برای او علی اکبر بشو
نوجوان سینه زن هشیار باش
تو برایش قاسم پرپر بشو
ای پدر همچون حبیب با وفا
یاور آن شاه بی لشکر بشو
خواهرم در این هیاهو با حجاب
تو برایش زینبی دیگر بشو
هر کجا هستی بگو یک یا حسین
با شتاب همراه آن رهبر بشو
گر چنین باشی عزادار منی
این چنین، شیعه تو غمخوار منی
بانگ هل من ناصرم مهدی بُوَد
یاور دیده ترم مهدی بُوَد
گر شوی با او تمام است کربلا
مهدی من هم نمی بیند بلا
دیگر آن طفل صغیر من علی
بر سر دستم نمی گردد فدا
بهر مشکی آب در بین دو نهر
دست عباسم نمی گردد جدا
گفتنی ها را بگفتم با شما
آشنا شو با امامت، آشنا
غرق غم شد قلب انوار ای امام
کردی اینک حجتت بر ما تمام
دیوان انوار، سید بهاءالدین انوار جزایری